Το ζήτημα της ιδιωτικότητας: κράτηση ξαπλώστρων χωρίς να παρακολουθούνται οι επισκέπτες

Υπάρχουν τρεις τρόποι να γνωρίζετε αν μια ξαπλώστρα είναι κατειλημμένη. Μπορείτε να την παρακολουθείτε με κάμερα. Μπορείτε να βάλετε ένα αισθητήρα πίεσης από κάτω. Ή μπορείτε να μην τη μετράτε καθόλου, και αντ' αυτού να παρακολουθείτε μόνο αν ένας επισκέπτης την έχει δεσμεύσει. Και τα τρία λειτουργούν ως εργασίες πισίνας. Μόνο το τρίτο αποφεύγει την παρακολούθηση επισκεπτών.

Οι κάμερες λύνουν το πρόβλημα της πληρότητας με ακρίβεια και οικονομικά, και επίσης εισάγουν μια μόνιμη επιφάνεια επιτήρησης για την οποία ένα ξενοδοχείο θα είναι πλέον υπεύθυνο, σε κάθε δικαιοδοσία στην οποία λειτουργεί. Ο GDPR είναι μόνο ο πιο ηχηρός από τους περιορισμούς. Η πολιτιστική πραγματικότητα είναι ότι μια κάμερα στραμμένη σε ένα pool deck είναι μια κάμερα στραμμένη σε επισκέπτες με μαγιό. Ακόμη και η καλύτερη πρόθεση εγκατάστασης τελικά έχει μια άσχημη μέρα.

Οι αισθητήρες πίεσης και οι αισθητήρες PIR αποφεύγουν την απεικόνιση αλλά παρόλα αυτά παρακολουθούν ανθρώπους: κάθε φορά που ένας συγκεκριμένος επισκέπτης κάθεται, σηκώνεται ή περνάει, ένα συμβάν καταγράφεται για μια ξαπλώστρα. Αυτό το αρχείο καταγραφής είναι μια καταγραφή συμπεριφοράς, και σε αντίθεση με μια κάμερα, είναι αόρατο για τον επισκέπτη. Κατά κάποιο τρόπο αυτό είναι χειρότερο: τίποτα για να αποσυρθείτε γιατί τίποτα δεν φαίνεται να παρακολουθεί.

Η τρίτη προσέγγιση, η παρακολούθηση της κράτησης και όχι της πληρότητας, είναι αυτό που κάνει το SunDibs. Γνωρίζουμε αν μια ξαπλώστρα έχει δεσμευτεί (pinned). Γνωρίζουμε αν ο επισκέπτης επιβεβαίωσε την άφιξη. Δεν γνωρίζουμε αν βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αυτήν. Αυτός είναι ο αρχιτεκτονικός περιορισμός που κάνει την ιστορία της ιδιωτικότητας πραγματική: δεν μπορούμε να σας πούμε ότι μια ξαπλώστρα είναι κατειλημμένη επειδή δεν έχουμε τρόπο να το παρατηρήσουμε, και καμία μελλοντική αλλαγή πολιτικής δεν μπορεί να προσθέσει κάτι τέτοιο χωρίς νέο υλικό.

Το αντάλλαγμα είναι ότι δεν μπορούμε να ανιχνεύσουμε έναν επισκέπτη που κάθεται χωρίς να κάνει dibs, και δεν μπορούμε να ανιχνεύσουμε έναν επισκέπτη που φεύγει για ένα δίωρο γεύμα και επιστρέφει. Αντιμετωπίζουμε και τις δύο περιπτώσεις με τον ίδιο τρόπο: το παράθυρο άφιξης είναι αυτό που μετράει. Αν ο επισκέπτης έκανε κράτηση και επιβεβαίωσε, η ξαπλώστρα είναι δική του για την ημέρα. Αν όχι, κάποιος άλλος θα την δεσμεύσει (pin it). Η πληρότητα εκείνη τη στιγμή δεν είναι κάτι που πρέπει να γνωρίζει το σύστημα.

Αυτό είναι το είδος της ιδιωτικότητας που αξίζει να έχουμε: όχι μια πολιτική που μπορεί να αναθεωρηθεί σε μια οθόνη ρυθμίσεων, αλλά ένας σχεδιασμός που καθιστά την επιλογή επιτήρησης μη διαθέσιμη. Είναι η διαφορά μεταξύ μιας κλειδαριάς και μιας υπόσχεσης.