Πώς τα ξενοδοχεία βάζουν τέλος στον πόλεμο των ξαπλώστρων στην πισίνα: σύγκριση πέντε προσεγγίσεων

Ο πόλεμος των ξαπλώστρων, η δέσμευση θέσεων με πετσέτες τα ξημερώματα, είναι ένα πρόβλημα έλλειψης διαθέσιμων θέσεων που κρύβεται μέσα σε ένα πρόβλημα δίκαιης μεταχείρισης. Κάθε προσέγγιση που έχουν δοκιμάσει τα ξενοδοχεία ουσιαστικά ποντάρει σε ένα από αυτά τα δύο και οι συμβιβασμοί είναι ξεκάθαροι: τα συστήματα που εξασφαλίζουν τη μεγαλύτερη δυνατή δικαιοσύνη τείνουν να προσθέτουν ταλαιπωρία, ενώ όσα περιορίζουν την ταλαιπωρία τείνουν να επιβραβεύουν όποιον φτάνει πρώτος στον χώρο ηλιοθεραπείας. Καμία λύση δεν έρχεται χωρίς τίμημα, αλλά ορισμένες προσεγγίσεις είναι πολύ καλύτερες από άλλες.

Η πρώτη προσέγγιση είναι η πολιτική πετσετών. Δημοσιεύστε έναν κανόνα ότι οι αφύλακτες πετσέτες μπορούν να αφαιρεθούν μετά από ένα καθορισμένο χρόνο, με 30 ή 60 λεπτά να είναι κοινό, και δώστε την εξουσία στο προσωπικό να τον επιβάλει. Αυτό λειτουργεί μέχρι ενός σημείου, και είναι πραγματικά φθηνό. Η λειτουργία αποτυχίας είναι η αντιπαράθεση με τον επισκέπτη: το προσωπικό που μετακινεί μια πετσέτα γίνεται ο εχθρός του επισκέπτη που κατείχε αυτήν την πετσέτα, και η υποδοχή το ακούει πριν το δείπνο. Οι πολιτικές πετσετών εξαρτώνται επίσης από το αν το προσωπικό έχει χρόνο, πράγμα που μια πολυάσχολη μέρα στην πισίνα δεν αφήνει πολύ.

Η δεύτερη είναι η χειροκίνητη επιβολή από το προσωπικό χωρίς κανόνα πετσέτας, με έναν ειδικό υπάλληλο πισίνας που περπατά στην βεράντα πισίνας, αναθέτει ξαπλώστρες κατά την άφιξη, και διαχειρίζεται την ουρά. Αυτό παράγει τα πιο δίκαια αποτελέσματα από οποιαδήποτε χειροκίνητη προσέγγιση, επειδή ένα άτομο μπορεί να δει ολόκληρη την βεράντα πισίνας και να προσαρμοστεί. Κοστίζει επίσης στην ιδιοκτησία μια γραμμή εργασίας πλήρους απασχόλησης για κάθε πισίνα που το εφαρμόζει, γι' αυτό επιβιώνει κυρίως σε ultra-premium θέρετρα.

Η τρίτη είναι η κράτηση καμπάνας επί πληρωμή, πάνω από τις δωρεάν ξαπλώστρες. Το επί πληρωμή επίπεδο αποκτά ένα σωστό σύστημα κράτησης και το δωρεάν επίπεδο παραμένει "όποιος έρθει πρώτος". Αυτό λειτουργεί ως κίνηση για έσοδα, αλλά δεν κάνει τίποτα για την υποκείμενη σπανιότητα των δωρεάν ξαπλώστρων. Οι καταγγελίες απλά μετακινούνται ένα επίπεδο πιο κάτω.

Η τέταρτη είναι μια φόρμα με κωδικό QR: οι επισκέπτες σαρώνουν έναν κωδικό στην πισίνα και συμπληρώνουν μια κράτηση. Αυτό είναι το φθηνότερο σύστημα κράτησης για ανάπτυξη, αλλά δεν έχει ιδέα αν ο επισκέπτης όντως εμφανίστηκε, και δεν έχει ζωντανό χάρτη του τι είναι διαθέσιμο. Οι φόρμες QR είναι ένα βήμα μπροστά από τις πολιτικές πετσετών για την πρόθεση κράτησης, αλλά αφήνουν την επιβολή εξ ολοκλήρου στο προσωπικό, πράγμα που επαναφέρει το κατάλυμα στον ίδιο κύκλο αντιπαράθεσης.

Το πέμπτο είναι ένα σύστημα pin: SunDibs. Οι επισκέπτες κάνουν κράτηση από το τηλέφωνό τους, η άφιξη επιβεβαιώνεται στην ξαπλώστρα, και ένα pin χωρίς άφιξη απελευθερώνεται μόνο του. Στο Easy αυτό λειτουργεί με μια φωτογραφία της βεράντας πισίνας και άφιξη με QR χωρίς καθόλου hardware. Στο Pro κάθε ξαπλώστρα φέρει έναν marker, η άφιξη είναι ένα NFC tap, και η εγγύτητα μετριέται αντί να σχεδιάζεται. Μεταφέρει την επιβολή εντελώς εκτός της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, αλλά μόνο εάν η ιδιοκτησία επικοινωνήσει σαφώς την αλλαγή στους επισκέπτες. Μια σιωπηλή εφαρμογή προκαλεί σύγχυση. Μια σαφώς επικοινωνημένη εφαρμογή προκαλεί ανακούφιση.

Για τα περισσότερα θέρετρα 3 και 4 αστέρων, η πρακτική επιλογή είναι μεταξύ μιας φόρμας QR και ενός συστήματος pin, επειδή το κόστος εργασίας για την επιβολή από το προσωπικό αποκλείει τη δεύτερη προσέγγιση. Για τα ξενοδοχεία 5 αστέρων και ultra-premium, η επιλογή είναι μεταξύ της επιβολής από το προσωπικό και ενός συστήματος pin, συχνά συμπληρωμένου με μια επί πληρωμή βαθμίδα cabana για τους επισκέπτες που θέλουν περισσότερα.